آسو شیتد پرس در مورخهء دوم ژوئن سال 2008 برابر با 12 تیرماه 78 در «ولینگتن» پایتخت «نیو زیلند» گزارش کرده است که جوانی 24 ساله روح خود را در سایت « Trade Me» بحراج گذاشته است.  صاحب روح گوید که روان «دل مشنگی» دارد و تا کنون یکصد خریدار پیشقدم شده اند و قیمت چوب حراج به 189 دلار رسیده. صاحب روح گوید: <از شوما چه پنهون، خیلی وخت بود که قص داشتوم روحما حراج بذاروم. مرتب با خودوم کلنجار می رفتوم که ای روح ما بچه درد موخوره.  دیده که نمیشه. تو دس هم که نمیاد. بود و نبودش برییه مو علی السکینهء. بیتره برفوشیمش به هرکی خریداراشه.> وکیلی من باب مشاورت گفته است: <در این مبایعه، مشتری باید بداند که هذا «مبیع» که همانا جنس باشد او را مخیر نمی کند که مالک  و صاحب تمام وجود یا بعضی از وجود فروشندهء روح بشود. فقط میتواند صاحب یک مجلد سند منگوله دار بشود که روی آن نوشته شده است «قباله روح». مدیر اینترنت هم احساس رضایت کرده زیرا در این معامله مبیع باید جنس محسوس و ملموس باشد، مانند همین «قباله روح» که قابل داد و ستد و مبایعه  می باشد. البته، در سال 2001 کسی دیگر در «اتازونی» یا ایالات متحده امریکا خواست تا روح خود را بفروشد اما ناکام و نامراد ماند، چون طبق مقررات جنس مورد معامله نباید غیر محسوس و غیر ملموس باشد. اخیرآ، شخص دیگری در مملکت استرالیا تمامی هستی و نیستی خود را که شامل خانه هم میشود را بمبلغ 383 هزار دلار بحراج گذاشته است. ولله یعلم.

بی بی جان: ننه، بپر تیلیفون خنه، بوگو  مو چند تا روح برییه فروش داروم. نه. شوخی نمی کنوم. همون جورکه «پنشونبه ها» براشان حلوا خیر موکنیم، یا حق داریم که تف و لعنشان کنیم، حق هم داریم که از قبر درشان بیاریم. په برییه چه موگن «گور بگور» شده. خیلیشان تو نوبتن که برن جنم. مو بلدوم چوجور از تو گور بکشمشان بیرون. تو انول مشتریشا پیدا کن، بقیش با مو.  انوخ سیخ تندور ور میداریم و شب که هوشکی نمی بینه بغل قبرا سیلاخ موکنیم و هی کیش کیش موکونیم تا بپرن بیرون، اما دسیه سیخا میذاریم تو یگ کیسه ای. وختی پرید توی کیسهء، انوخ جلدی ریسمون در کیسنا می کشیم تا گیر بیفته. خب؟ بعدش هم بمو هوچ «رفطی» نداره که خوشش مره یا بد. اینا تا بودن ظلم کردن و حالاهم تا قیامت کنج قبرشان جاخوش کردن. کو تا قیامت. دنب شتر بزمین میرسه. بلکوم مشتریه بخاطر پولی که داده یک بلایی سرشان بیاره و انتغان مانا ازشان بگیره. یعنی چی گیر نمی افته. اینا شاید روحشان تو چنگ نمیاید. مال ما خیلی خوب توی چنگ میان. اگه تو چنگ نمیان، په چرا هی بخو ی ما میان و خورده فرمایش حلوا  و غذای چرب و نرم موکنن؟ ننه، راستی، چن میخرن؟ میشه یک «کولو» برنج صدری باش خرید؟ خیلی دلوم هوس کرده یگ دیگی بذاروم روی سپایه و زیرش علو دوروس کنوم تا آبش جوش بیایه و یگ کاسه برنج صدری بریزیوم توش و بعد چلوکش «چگنی» مانا بذارم روی دوتا سنگ و چلوا آب کش کنوم و بعد برش گردونوم توی دیگو و یگ دمی بذارم روش. بعد «مجعمه» مانا که جازی خودومه بذاریم وسط و چلو نا بکشیم و روش روغن گوسبند داغ کرده بریزیم و همه دسامانا انول بشوریم و بشینیم و پیش ایکه حسرت بدل بمیریم یگ چلوی سیری با روغن پاک بخوریم.

زنه و گیساش

آورده اند که در مورخه ششم ژوئن 2008 برابر با 17 خرداد ماه جاری در بلد « BILL SANDFORD» واقع در«اونتاریو»ی کانادا، گارسن مؤنثی که در رستورانی بمدت دوسال بصورت «پارت تایم»اشتغال بداشتی، گیسوی بلند خود را بتراشیدی و بفروختی تا کمک کرده باشد به مؤسسه ای واقعآ «خیریه» و نه «دلاریه» معالج بیماران سرطانی. پس از این کار، صاحب رستوران که از دیدن او دچار چندش گشتی، بجرم نادیده انگاشتن مقررات رستوران اخراج بنمودی ویرا، البته، صاحب رستوران قول داده است که پس از بلند شدن گیسوان، این زن 36 ساله را مجددآ بکار گیرد. این بانوی فداکار در مصاحبه ای با روزنامه « Toronto Star»گوید: <مو چن بار به اربابوم گوفتوم که تصبیب گرفتوم که گیساما بتراشوم و برفوشوم برای مریضا، اما، خدا وکیلی، لب تر نکرد که مویا اخراج مکنه، ولی وختی با سرتراشیده رفتوم سرکار، مانا راه ندادن. یکی نیس به ایی بگه:<<ای بی انصاف، «زنه و گیساش». ایی رفته گیساشافروخته تا با پولش مریضای سلاطونی  «مالجه» برن. اونوخ تو میایی و با تیپا میزنی توی فلانش؟>> بهر تقدیر، این زن خیر اندیش با فروختن گیسوان خود توانسته است قریب 2700 دلار پول برای مؤسسه خیره وجوهات تآمین کند.

بی بی جان: والله چی بگوم که ناگوفتنوم بیتره، ولی خوب حرف حرف میاره. ایی حکمن سند و سالش کم بوده و حرفای «بنی صدر» وزیر و رئیس جنبور را نشنیده که  وختی خبرمگاره سوعال کرد: < آقای بنی صدر، چرا زنا بایس موهاشانا بپوشانند؟> که بنی صدر چن بار آب دهنشا قورت داد و هی ملچ و مولوچ کرد و بعد گفت: <برییه اینکه از موی زنا یگ عشعه ای ساتع میشه که مردهارا تحریک موکنه.> خلاصن مو مویه ولو تراشیده باشه. خب، ایی گیسانا لابد یگ زن گری  میخره و ازش کلاه گیس دورس موکنه و بعد باش سرواز میره بیرون. دیه نمی تونه که جلوی عشعه شا بگیره. هی می تابه و هی می تابه و هی مردانا تحریک موکنه و موکنه که خیلی محصیت داره. حالا اومیدیم سر ایی کبابیه، فلان خورده که ایی زنه نا بیرون کرده. عصلن برییه چی تو کبابی اینا آشپز و کلفت حق داره بی چادر و بی حجاب بیاد میون جمعیت. حالا گیرم که ایی زنه موهاشا قیچی کرده، خب، دو لا سه لا مقنعه سرش کنه و چادر مشکیشا ببنده دور کمرش اما نه خیلی سفت که کفلش قلمه بزنه بیرون. شل باشه ولی وخت راه رفتن هم باید انتحان پس بده که «قر» مته یا نه. اگه قرییه حق نداره چادرشا دور کمرش سفت بپیچه.  یگ سنچاق قلفی گنده بزننه زیر چونه اش و چادرش ول ول باشه. دستگش مشکی هم یادش نره. مردا جون بجونشان کنی «حیزن».

میون ماه من تا ماه گردون

الکعب الاخبار العالم«آسوشی یتد پرس»بتاریخ دوم «ژوئن» سال 2008 برابر با 13 خرداد سال 78، ا« Ogden» واقع در ایالت «یوتا»، امریکا،  گزارش دهدکه«نبش خیابانی»دختری یکسال ازتکلیف  گذشته (10 ساله) باتفاق«الاخ»8 ساله خود که همانا بردارش باشد، نوعی گاری دستی بشیوه «چغاله فروشان» علم بنمودی و بخلق الله عطشان در این فصل تموز که بقول سعدی علیه الرحمه «حرورش دهان بخوشاندی و سمومش مغز استخوان بجوشانیدی» نوشابه ای از شمار «سان عیچ» که در فرنگ بغلط آنرا «لیموناد» خواندندی، بفروختی. برچسب روی بطری لیموناد خانگی گوید: بخرید لیموناد  از«نحن» تا کمک کرده باشید به گربهء ما. این تازه ضعیفه رفته باتفاق برادر  خویش امیدوارند که با این توسل و التجا بتوانند بحد کفایت دل خریداران را بدست آورند تا از گاری دستی لیموناد فروشی آنان خود را سیراب کنند تا با پولش بتوانند گربهء خود را جراحی نمایند. این دو تن گویند که مصمم اند تاچهار ساعت روزانه، کنار گاری خود بایستند و بفروشند لیموناد. در حقیقت آسیب وارده به نخاع گربهء،  موجب گردیده تا این گربه نیمه فلج شود. «والد» این زنک بتکلیف رسیده گوید بیطار، دامپزشک، «قال»: <پای گربه باید قطع شود تا بتواند بقیه زندگی خود را بگونه ای معمول،« الحياة الطبيعيه»، ادامه دهد. مخارج و «تکالیف» این جراحی و «الادویه و غیرها»، دوا و درمان، متعاقب آن بالغ، میشود بر 700 دلار.  عابرین تشنه کام، باید برای خرید یک بطری «آب ساده» یک دلار و بابت خرید یک پاکت لیموناد 25 سنت پرداخت بنمایند. زنک بتکلیف رسیده قالت:< تفعل ذلك طالما انه ياخذ > یعنی «انقدر این کار را ادامه خواهیم داد تا 700 دلار تآمین شود تا گربه عزیرمان رامعالجه کنیم»

مادر بزرگی یا جده ای چون خبر را بشنید، بگفتا: <خدایا توبه توبه توبه! چه دنیا و زمونه ای رفته. بابا ننهء ایی دختره خجالت نمی کشن؟ ننگ و عار ندارن که بذارن دختر بتکلیف رسیده شان با برادرش بره سرگذر  و «سرواز» سقا بشه؟ بدتر اییکه پولی که درمیاره نا بجای ایکه بوبره دو دستی بده «ننه جونش» موخاد بوبره خرج یگ گربهء چلاخ کنه. ننه جان، گربهء چلاخ مث کارمند وازنشسه مومونه. نه جون داره کار کنه نه پول داره نون بخره. بمیره بیترتره. گربهء چلاخ موخای چکا. دنبشا بگیر و مث آتیش چرخون دور سرت «هی تو بده و هی تو بده»بعد ولش کن تا بیفته جلوی ماشینا تا لح و لورده بشه. حیا کن دختر، از تو دییه گذشته که بخوای عروسک یا گربه بازی کنی. برو غلیون چاخ کردن نا یاد بگیر تا وخت خواسگاری بهت ایراد نگیرن. ایی 700 دلار که میشه 700,000 تومان را بده بابات تا برات جاز بخره. درضن، مگه بیل خورده بکمرباباش. کورشه براش جاز «تیه» کنه. مگه ادارجاتی نیه. مگه کارمردم دسش نیه؟ وختی پولنا از چنگ دختره درآورد، عوضش بره شیشتا ریگ تمیز از کف جوب یا رودخنه پیدا کنه، بده دس دختره تا «یگ غل دو غل» بازی کنه. عصلن، جاز هم نکرده بخره. ایی پولا، منظورم ایی 700,000 تومنا بده یک کیسه برنج بخره.>

یا تبسم کن یا اخراج شو

طبق گزارش الکعب الاخبار و الوقایع عالم«آسوشی یتد پرس» واقع در«مانیل» دارالحکومهء  مملکت «فیلیپین» در مورخه 21 ماه مه سال 2008 میلادی که منطبق است با اول خرداد سال 87 جلالی، بکلیه آحاد و ابواب جمعی قوهء نظمیهء «فیلیپین»قاطعانه و مؤکدانه دستور داده شده که بهنگام مواجه با «الجمهور» یا امت «فیلیپین»  کلهم اجمعین باید «الابتسامه»  یا بلسان عجمان «لبخند» ملیح بر لب آورند و الا معلقون! دستور العمل اخیر الذکر پس از آغشته شدن دستان مآموران قوهء نظمیه تا مرفق بخون رعایا «فی الاسبوع الماضیه» یا هفتهءگذشته بمنظور قلع و قمع اشرار صادر گردیدی تا باتوسل باین حیله و ترفند رعایا تصور ننمایند که قوهء نظمیه از افرادی قسی القلب بوجود آمده است. دراین ماجرا ده نفر که مبادرت به سرقت از بانک ها نموده بودندی، سینه دیوار گذاشته شدندی و بدرک واصل گردیدندی.  از طرف دیگر مردی سلاح آتشین برگرفتی و در کشتزارهایی ساکنین بی گناه را آماج تیر آتشین قرار بدادی و بقتل برساندی. مدیر الشرطه گوید: <جون شما نباشه، همهء بچه ککای زن های عقدی و صیغه ای نا با همین دو تا دسای خون مالی خودوم کفن کرده باشوم که اگه خاسه باشوم ریا کاری کنوم. مآمورای نظمیهء «فیلیپین»  بایس با مردم «فیلیپین»  هان هان ایی جور باشن(با توسل به دست و دیگر اعضا برای تجسم مهر و محبت و راستی و درستی). مردم بایس «فولیس» «فیلیپینا» دوس و رفیق و مونس خودشان بودونن.> پس از صدور این حکم، «فولیس» «فیلیپین» موظف گردیده تا خلاف عرف چون با مردم یا جمهور مواجه شود گوید:<صباح الخیر، جیده بعد الظهر و مساء الخیر. اغفر لنا کل زنوبنا و شکرآ جزیلا، او سیدی و سیداتی.> این کلمات مهر آمیز بکار همی رود بجای تحاشی های مرسومه و جاریه قبلی که از بلند گوهای گوش خراش بسمع همی رسیدی.

طوطی شکر سخن

«آسو شی یتد پرس» مقیم مملکت محروسه «جابان» که در عجمستان بعلت لنکت زبان او را «ژاپن» تلفظ کنند، در مورخه 21 ماه مه سال 2008 که مقارن است با  چهارشنبه اول اردیبهشت ماه سال 1378 جلالی، چنین معروض داشته است:< در دیاری بنام« Nagareyama»، طوطئی ازرق فام زندگی همی کردی. لیک روزی از روزها طوطی شیرین سخن درب قفس را بازیافتی، لاجرم درنگ را جایز ندانستی و دل بدریا بزدی و از آن حصار غم فزا پرکشان بیرون بشدی و از نظر ها ناپدید بگشتی. قوای نظمیه «جابان»که گویی در این دیار مشغلهء مرسوم و متداول همچون سرکوب رعایا و ایلات و عشایر و یا طلاب علوم جدیدهء ظاله یا چپاول بیت المال لا تحد و تحصی را ندارد در پی گریز این پرنده مستمسکی یافتندی تا بجولان در آیند و خودی بنمایانند، لذا دامن دشداشه بکمر تنبان زدی و در ارتفاعات و باغات اقصی نقاط بلد بتفحص پرداختی و سر انجام آن طوطی از قفس پریده را دستگیر نمودی و اورا به دار الشفای بیطار خانهء مدینهء مذکوره تحویل دادی.

پس از نیل باین توفیق عظمی، از مناره های مکلی به صلیب و نه قمر مقعر شهر منادی سر دادندی که  <ایهالناس، طوطئی بی صاحب پیداشده است. صاحبش قدم پیش گذارد و  نشانی دهد و مرغک گریزپای را باز بستاند.>، اما احدی گام پیش ننهاد. از قضا،  آن طوطی شکر خا که کاسه صبرش از بی مهری و بی وفایی صاحبش لبریز شده بود، بعلتی مرموز و شاید ناشی از جنبیدن ناگهانی سلسله مهر و محبت ،منقار مسدد بگشادی و با بیطار راز دل چنین بگفتی: < ایهالبیطار، ان مسمی هستم به «یوسوکی ناکامورا» و مآوای این کمینه در فلان کوی و فلان برزن است> در این نشانی دادن، مرغک نادره، الحق، داد سخن بدادی و حق مطلب بحد کمال ادا بفرمودی و نام دقیق کوی و برزن و کاشی خانه بمنقار بیآوردی. جل الخالقین! مآمور قوهء نظمیه که خود گویا از قفس گریخته شرق الاوسط باشد گوید: <شاید باورتان نشه، چارتا بچه ککای قدو نیم قدوما باد دست خودوم کفن کردم، ایی بی صاحب رفته قدم بقدم نوشونی خنه را داد. وختی نعل در خنه را روی گل میخ کوفتوم، یکی اومد دم در و خودشا «یوسوکی ناکامورا» مرفی کرد. خواسوم بکوبوم توی اون دوندنای کج و چوله اش که مانا بخاطر ایی مرغ حروم گوشت چن روزه عنتر و منتر کرده بود، اما یادم اومد که ایجا «جاپونه» نه ولایت خودمان که میشه درجا طرفا کشت و آب هم از آب تکون نوخوره، اما، خدا وکیلی، ترسیدم عریضه بده و انوخت یگ چوب نیم سوخته ای از تو ی «اوجاق شو میرینه» در بیارن و بچپانند فلانجامان. خلاصن، گفتم، آقاجان، ایی خروست، بوبخشین،  ای مرغت پیدا شده. جون بکن یک تک پا بیا پاسگاه تویلش بگیر.>

 صاحب طوطی گوید که مدت «اثنین سنوات» خون جگر خورد تا توانست به این مرغک نام و نشان و محل سکونت را تعلیم دهد. سر انجام مردک آزرده دل گوید: <مو خیلی خیلی زحمت کشیدوم تا بلکوم ایی طوطیه با ما «اوخت» بره، اما نرفت که نرفت. خب، مویوم، بین خودمان باشه، در قفسشا بفهم نفهم واز هشتوم، تا گورشا گم کنه بره پی کارش، اما، اینجا را موگن «جاپن» نه شهر هرت یا هرات. ایی بی صاحب مونده رفته بوده گل دیفال یکی نشسه بوده و توکن نمی خورده. شاید بگی چرا گربه نخوردتتش. آخه، توی چاپون گربهء ول پیدا نمیشه. البتن، گربه توی خنه ها فت و فرواونه، اما شکمشان بی صاحب مانده شان «دوله دوله» و کاری به پرنده و چرنده ندارن. خلاصن، اینقدر گل دیفال مونده بود تا همساده ها به «فولیس» تلیفون زدن و گوفتن که روی دیفال یگ طوطئی نشسته. بله، ایجور شد که پای «فولیس» بمیون اومد. کو شانس! عاقبت همون شد که گفتن <مال بد بیخ ریش صاحبش>

قبض جریمه

آورده است «آسو شی یتد پرس»، الکعب الاخبار العالم، فی  «السبت» 31 «مايو»  2008 که معادل باشد با شنبهء 31 ماه «مه» 2008 میلادی یا یازدهم خرداد ماه سال 78 جلالی، شخصی فی «تکساس» یا بلسان عجمان «تگزاس» که 21 سال پیش سیاره، وسیلهء نقلیهء غیر همگانی، خود را در محلی «پارک ممنوع» متوقف بکردی و جریمه شده بملبغ سه دلار که قبض جریمه ملصق گشته بودی به «زجاجه» ماشین. لاکن این مرد زیر بار پرداخت جریمه نرفتی. البته جریمه مذکور در صورت عدم پرداخت قبل از 120 ساعت خودبخود مبدل شدی به شش دلار. اما بعد از قریب به یک قرن عربی مردک از کرده خویش نادم گشتی و دچار دردی شدی مسمی به « شعور بالذنب والضمير » که بزبان عجمان  «عذاب وجدان» نامندی. اینک این مردک چنین گوید: < خدا بسر شاهده بیس و یکسال آزگار طول کشید تا ایی نقره داغی نا فرابوش کنوم. خوش بحال اونوختا که آدم با چاروا میرفت خرید و، خداوکیلی، اونا جلوی در دوکان می بس به چوب اخیه و خریدشا میکرد.  حالا بجای چاروا  اتول اومده که،گلاب بروتان، مث پشگل گوسبند ریخته توی کوچه و برزن. الحندو للله پیاده رو شده شده جای پارک و سواره رو شده کوره راه که آدم و ماشین باید «اشتراکی»، خدا رحمت کنه جمیع رفتگانتانا، از میونش رد بشن. توی این بیس و یکسال مو از اون نقره داغ شدن سه دلاری عصلن پلکوما یک شو روی هم نهشتوم. بعدش یک شو، خدا قسمت کنه، یکی بخوابوم اومد و گفت:  <<مرتیکه الدنگ، برییه چی پول بیت المالا بر نمی گردونی بصاحبش؟>> مویوم صحب علطلوع، وخزادوم و رفتم جلوی انولین صنووخ «صدقات»، عرذ موخام صندوخ «فیش نهادات» ادارهء نظمیه و قبض جریمه نا با شش دلارانداختوم توی صندوخ که گناشا از سر خودوم واکرده باشوم، اما، خداوکیلی، مآموره هم نامردی نکرده و بجای ایکه پولا بذاره توی کیسهء خودش برده و «تویل» داده.>